مرلین مونرو

شبکه های اجتماعی..

شبکه های اجتماعی رو میشه بزرگترین بسترهای توسعه آینده اینترنت دونست . اما برای چه کسی . برای صاحبان سرمایه یا مخاطبان .

چند وقت پیش مقاله ای رو در هفته نامه عصرارتباط مطالعه میکردم در مورد مضرات شبکه های اجتماعی به قلم جان سی دی ووراک .

آقای دی ووراک در جایی به این نکته اشاره کرده بود که شبکه های اجتماعی تا چه حدی به زندگی خصوصی افراد راه پیدا کردند .

دی ووراک : هنگام ظبط نسخه جدید پادکست Twit آفای رابرت اسکابل در صحبت هایش در مورد کتاب خوان دیجیتالی آمازون – کیندل – از عدم وجود امکانات مربوط به شبکه های اجتماعی در آن انتفاد کرد . این دیگر کاسه صبر مرا لبریز کرد . منظورم این است یک آدم باید از چند جا به شبکه های اجتماعی وصل باشد تا از خودش راضی باشد . منظور او این بود که اگر کیندل به شبکه های اجتماعی وصل باشد میتوانیم ببینیم که دوستانمون چه کتابهایی میخوانند .من که به شخصه فکر میکنم چنین چیزی نتنها جالب نیست بلکه مصداق بارز نقض حریم خصوصی مربوط میشود .من هیچ دوست ندارم کسی بتواند بفهمد من چه چیزی میخوانم و چه گوش میکنم و چه میبینم . چون این اطلاعات حتی بیربط ترین آنها هم به عنوان دست آمیزی برای قضارت در مورد دیگران به کار خواهد رفت .فکرش را بکنید کسی که فقط یک بار با شما صحبت کرده با مراجعه به صفحه شما در یک شبکه اجتماعی بگوید هیچ تعجبی ندارد که فلانی اینقدر از مرحله پرت است .او تازه خواندن تولستوی را تمام کرده است !!

مورد بعدی شاید اداعاهای بزرگ و توخالی اعضای این شبکه های اجتماعی باشه .مطمئن باشید که افراد موجود در این شبکه ها تصویری بزرگ تر از اون چیزی که هستند از خودشون به تصویر خواهند کشید .

همینطور که آقای دی ووراک میگه :

فکرش را بکنید خیلی ها اصلا تولستوی نمیخوانند ولی فکر میکنند جالب باشد که در هر شبکه اجتماعی که به دستشان رسیدعضو شوند و جار بزنند که تولستوی میخوانند . لابد با خودشان فکر میکنند که هر کسی که صفحه شان را در مای اسپیش ببیند خواهد گفت : (( عجب این آقا تولستوی میخواند . باید خیلی روشن فکر باشد ))

کسی می آید و از شما در مورد سریال مورد علاقتان سوال میکند .اما هیچ کس نمیگوید هر شب سریال کمدی آخر شب را نگاه میکند . همه از فلان برنامه انتقادی یا فلان فیلم هنری نام میبرند : (( من مستندی در مورد طبیعت و چند برنامه ادبی/انتقادی تماشا کردم )) آره جان خودت !!

البته این قدرها هم که آقای دی ووراک اشاره کرده شبکه های اجتماعی بد نیستند .مثلا گروههایی رو در نظر بگیرید که تلاش میکنند افراد مبطلا به سرطان رو دور خودشون جمع کنند .در دل کنند از مشکلاتشون صحبت کنند و به زندگی امیدوار .

تبلیغات :

آقای دی ووراک اشاره کرده :

شبکه های اجتماعی ماشین تبلیغ محصولات شرکت های بزرگ هستند و به همین دلیل دارایی های ارزشمندی حساب میشند .تعداد کاربران این شبکه ها مهم است زیرا هر کاربر یک هدف تبلیغات محسوب میشود .مدیران فیس بوک خیلی خوب این حقیقت رو درک کردند .توجه کنید آنها یکی از ویژگیهای جدید جالب سایتشان را اعلام کردند که خریدهای شما را به دوستانتان نشان بدهند و پیشنهاد کنند . این آخرین روش بازاریابی آن ها و نوک یخی به نام تبلیغات است که قسنت اعظمش زیر آب است . من واقعا دوست دارم ببینم مخاطبان این تبلیغات یعنی جوانان 16 تا 24 ساله تا کجا پیش می روند . این گروه به دلیل نامشخصی خودش را در برابر شیوه های تبلیغات شرکت های بزرگ ایمن میبیند .ولی حقیقت این است که اینها بعد از هیپی های دهه 60 بدترین تقلید کنندگان و مصرف کنندگان هستند.کسانی جایی نشستند و دارند برای آینده برنامه ریزی میکنند . حدس من این است که دست آویز تازه آنها شبکه های اجنماعی است . کل ماجرا بو میدهد .

البته باز هم به نظر من اوضاع اون طوری که منتقد گفت نیست . البته بخشی از صحبتهای دی ووراک درسته تازه میشه فهرست سیاهی از مشکلات این شبکه ها از جمله انحرافات اخلاقی رو بهش اضافه کرد اما بازهم دلیل نمیشه از ظرفیت این شبکه چشم پوشی کرد .